കേരളത്തിന്റെ പച്ചപ്പാർന്ന വനമേഖലയായ നിലമ്പൂരിന്റെ ഉൾവനങ്ങളിൽ, കാലം മാറിയിട്ടും മാറ്റമില്ലാത്ത ജീവിതങ്ങൾ ഇന്നും ബാക്കിയാണ്. ആദിവാസി ഊരുകളിലെ കാഴ്ചകൾ വികസനത്തിന്റെ ഗുണഭോക്താക്കളാകാത്ത ഒരു വലിയ ജനവിഭാഗത്തിന്റെ ദയനീയതയാണ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. കാടിന്റെ മക്കളെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളുടെ അപര്യാപ്തതയും ഭരണകൂടത്തിന്റെ അവഗണനയും അവരുടെ ജീവിതത്തെ നിരന്തരമായ പ്രതിസന്ധിയിലേക്ക് തള്ളിയിടുകയാണ്.
നെടുങ്കയം കോളനിയിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ തെളിയുന്നത് വനത്തിനുള്ളിലെ വലിയൊരു ഒറ്റപ്പെടലാണ്. കൊടുംകാടിനുള്ളിൽ കഴിയുന്ന ഇവർക്ക് വൈദ്യസഹായം എന്നത് ഇന്നും അപ്രാപ്യമായ ഒന്നാണ്. മഴക്കാലത്ത് കാട്ടരുവികൾ കരകവിഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ, രോഗികളെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കാൻ ഒരു വാഹന സൗകര്യം പോലും ലഭിക്കാത്ത ദയനീയ അവസ്ഥ. നെടുങ്കയത്തെ ആദിവാസി ഊരിലെ ഒരു ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീക്ക് അത്യാവശ്യഘട്ടത്തിൽ ആശുപത്രിയിലെത്താൻ പോലും പേറിക്കൊണ്ടുപോകേണ്ടി വരുന്ന ദാരുണമായ അവസ്ഥകൾ പലപ്പോഴും മാധ്യമങ്ങളിൽ ഇടം പിടിക്കാറുണ്ട്. ഒരു റോഡ് എന്ന ചെറിയ ആവശ്യം പോലും വനം വകുപ്പിന്റെ അനുമതിയിൽ തട്ടി വർഷങ്ങളായി മുടങ്ങിക്കിടക്കുന്നു എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയില്ലായ്മയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. മിക്ക കോളനികളിലെയും അവസ്ഥകളും ഇതിൽ നിന്ന് ഭിന്നമല്ല. തലചായ്ക്കാൻ ഒരു വീടെന്നത് ഇവിടെ പലർക്കും ഇന്നും സ്വപ്നമാണ്. വനാവകാശ നിയമം നിലനിൽക്കെ, തങ്ങളുടെ പൂർവ്വികർ കൃഷി ചെയ്ത ഭൂമിക്ക് കൈവശാവകാശ രേഖ ലഭിക്കാത്തത് ഇവരുടെ ജീവിതത്തെ അനിശ്ചിതത്വത്തിലാക്കുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ചോർന്നൊലിക്കുന്ന ഷീറ്റുകൾക്ക് താഴെ ജീവിതം തള്ളിനീക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾ നിരവധിയാണ്. കുടിവെള്ളം എന്നത് കാട്ടരുവികളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന ഇവരുടെ ആരോഗ്യത്തെയും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്നു. പലപ്പോഴും ശുദ്ധമല്ലാത്ത വെള്ളം കുടിച്ച് കോളനികളിൽ പകർച്ചവ്യാധികൾ പടരുന്നത് പതിവ് കാഴ്ചയാണ്.
വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തും വലിയൊരു പിന്നോക്കാവസ്ഥ ഇവർ അനുഭവിക്കുന്നു. കോളനികളിൽ നിന്ന് കിലോമീറ്ററുകൾ താണ്ടി വേണം കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിലെത്താൻ. പോക്കുവരവിനുള്ള സൗകര്യമില്ലാത്തതിനാൽ പാതിവഴിയിൽ പഠനം നിർത്തുന്നവരുടെ എണ്ണം വർദ്ധിക്കുന്നു. സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ കാലത്ത് ഡിജിറ്റൽ ലോകം അന്യമായ ഈ കോളനികളിൽ, ആധുനിക വിദ്യാഭ്യാസം എന്നത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്.
ഭരണകൂടം ആവർത്തിച്ച് നടപ്പാക്കുന്ന പദ്ധതികൾ പലതും കടലാസിൽ ഒതുങ്ങുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ ഗുണഭോക്താക്കളായ ഇവർ ഇന്നും വനത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ അരികുവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവരായി തുടരുന്നു. കാടിനെ നോവിക്കാത്ത വികസനമാണ് തങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്ന് അവർ പറയുമ്പോഴും, അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ പോലും നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഇന്ന് നിലനിൽക്കുന്നത്. കാടിന്റെ സംരക്ഷണവും മനുഷ്യന്റെ അവകാശങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട ഇവരുടെ ജീവിതങ്ങൾക്ക് ഒരുകാലത്ത് ഉത്തരം ലഭിക്കുമെന്ന് ഇവർ ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ വിശ്വാസത്തിന് കരുത്തേകാൻ അധികൃതർ തയ്യാറാകുമോ എന്ന ചോദ്യം മറുപടിയില്ലാതെ അവശേഷിക്കുന്നു.
രഞ്ജിത്ത് എം നിലമ്പൂർ